Statyczny (bez dystrybutora) układ zapłonowy (DIS)
Mimo że układ zapłonowy nazywany jest statycznym układem zapłonowym, jego podstawowe funkcje są takie same jak w modelach wyposażonych w konwencjonalny bezstykowy układ zapłonowy. W stanie statycznym (bez dystrybutora) układ zapłonowy z zapłonem wyporowym (DIS), zwany również "układem z iskrą jałową", wykorzystuje dwie cewki zapłonowe w celu jednoczesnego wytworzenia wyładowania iskry na dwóch świecach zapłonowych. Jeden cylinder wytwarza iskrę w suwie sprężania, a drugi cylinder robi to w suwie wydechu. W tym czasie iskra nie spełnia żadnej użytecznej funkcji, czyli jest "na biegu jałowym".
Dlatego w silniku 4-cylindrowym wymagane są dwie pary cewek zapłonowych. Do wytworzenia "iskry jałowej" potrzebne jest jeszcze około 3 kV. Każda cewka zapłonowa otrzymuje napięcie z wyłącznika zapłonu. Dodatkowo pomiędzy ECU i wzmacniaczem wykonano osobne złącza dla każdej cewki zapłonowej. W rzeczywistości jednostka sterująca elektroniczna i wzmacniacz składają się z dwóch oddzielnych obwodów, dzięki czemu każdą cewkę zapłonową można włączać indywidualnie i kolejno.
Zapłon bezpośredni (DI)
W przeciwieństwie do statycznego układu zapłonowego, który uruchamia dwie świece zapłonowe jednocześnie, w niektórych modelach zastosowano dwa wzmacniacze zapłonu i cztery cewki zapłonowe, które uruchamiają każdą świecę zapłonową w kolejności zapłonu cylindrów, gdy tłok zbliża się do GMP podczas suwu sprężania.
Sekwencja jest następująca: sygnały z czujnika kąta wału korbowego (CAS) są wysyłane do ECU, gdy tłok cylindra nr 1 lub nr 4 jest ustawiony w położeniu GMP, a w celu identyfikacji tłoka cylindra nr 1, CAS wysyła sygnał do ECU. Po otrzymaniu tych sygnałów, jednostka sterująca elektroniczna aktywuje odpowiedni wzmacniacz, dzięki czemu odpowiednia cewka zapłonowa wytwarza iskrę we właściwym momencie.